Greek Documentary Network

Η ανάγκη να διευρύνουν τους δρόμους της γνώσης και της δημιουργίας και να φέρουν ένα νέο επαγγελματικό ήθος , οδήγησε τους έλληνες δημιουργούς ντοκιμαντέρ στη δημιουργία του

«Συλλόγου Ελληνικού Ντοκιμαντέρ» ,

“Greek Documentary Network” στα αγγλικά.

 

Οι στόχοι  μας είναι απλοί και ουσιαστικοί:

 

• Προώθηση και  διάδοση του ντοκιμαντέρ σαν ένα ιδιαίτερο κινηματογραφικό είδος στην Ελλάδα.
• Προβολή και διάδοση του ελληνικού ντοκιμαντέρ στο εξωτερικό
• Αλληλοϋποστήριξη και διεύρυνση της συνεργασίας μεταξύ των μελών του συλλόγου.

Για να το κατορθώσουμε θα αναπτύξουμε μια πολύμορφη δράση.

 

Στο όχι και τόσο εύκολο έργο μας ελπίζουμε ότι θα βρούμε πολλούς συμπαραστάτες.

 

Ντοκιμαντέρ – μία έννοια παρεξηγημένη

(κείμενο ΡΟΒΗΡΟΣ ΜΑΝΘΟΥΛΗΣ)

 

¨Ο όρος «ντοκιμαντέρ» είναι ξενικός (και μάλιστα γαλλικός, documentaire) όπως πολλοί άλλοι όροι που ξεπήδησαν από τις καινούριες τεχνολογίες που εισήχθησαν στη χώρα μας. Όταν το είδος αυτό της κινηματογραφικής τέχνης αναπτύχθηκε κατά την δεκαετία του ’30 στην Αγγλία, οι Άγγλοι δανείστηκαν τη γαλλική λέξη για να το ονομάσουν. Και το ονόμασαν ντοκιμένταρι (documentary). Προφανώς γιατί περιείχε τη ρίζα «ντοκουμέντο», μια λέξη που θύμιζε πως το είδος αυτό του φιλμ δεν ήταν φιξιόν αλλά μια φέτα της αληθινής ζωής.

«Η δημιουργική ανασύσταση της πραγματικότητας» ήταν ο πρώτος ορισμός του ντοκιμαντέρ (δηλαδή του documentary) που διατυπώθηκε, ή που έγινε γνωστός, από ένα θεωρητικό βιβλίο του Σπότισγουντ.

Όμως το ντοκιμαντέρ δεν είναι φυσικά το μόνο «φιλμαρισμένο τεκμήριο» που υπάρχει (όπως μια ποιητική συλλογή δεν είναι το μόνο τυπωμένο χαρτί). Στον κόσμο της επικοινωνίας θα βρούμε πολλά ρεπορτάζ, ταινίες δημοσίων σχέσεων, βιομηχανικά φιλμ κι εκπαιδευτικές ταινίες. Αν θα πρέπει από συνήθεια να τα ονομάζουμε όλα αυτά ντοκιμαντέρ, τότε θα πρέπει να βρούμε άλλον όρο για τα πραγματικά ντοκιμαντέρ.

 

Η Φύση (ο άνθρωπος και το περιβάλλον του) της αρέσει να κρύβεται, μας θυμίζει ο Ηράκλειτος («Φύσις κρύπτεσθαι φιλεί»). Στην προσπάθειά του να την αποκαλύψει, ο ντοκιμενταρίστας θα πρέπει να παρακινήσει τον θεατή να μετάσχει στην συγκινησιακή και διανοητική ανθρώπινη περιπέτεια που αφηγείται το φιλμ.

Εξάλλου, το ντοκιμαντέρ είναι απομυθοποίηση και η απομυθοποίηση είναι πιο δύσκολο έργο από την μυθοποίηση της πραγματικότητας –που είναι η μυθοπλασία.

 

Ρώτησα κάποτε τον Εντγκάρ Μορέν (που γύρισε με τον Ζαν Ρους το κλασικό στην ιστορία του ντοκιμαντέρ «Χρονικό ενός Καλοκαιριού»): «Τι είναι ο Κινηματογράφος-Αλήθεια»; Ο Μορέν, που είχε ονομάσει το κίνημά τους «Cinéma-Verite», μου απάντησε:

 

«Είναι ο κινηματογράφος που ψάχνει αυτό που κρύβεται πίσω από αυτό που φαίνεται» (Ce qui est derriere les apparences). Μ’ άλλα λόγια, δεν αντιγράφει αλλά «μεταγράφει» τη ζωή, ψάχνει το παρασκήνιό της, τις κρυφές ρίζες της.¨  

Ρ. Μανθούλης